Donateur in de spotlight: Jo Bos
Soms zijn ze herkenbaar aan de wit-rode wandelpin op hun rugzak of jas. Het zijn er ruim 11.000: donateurs/ambassadeurs van Wandelnet. Wie zijn het, wat doen ze en wat zijn hun wandelmotieven? Je kunt het lezen in deze rubriek: Donateur in de spotlight. Medio januari wandelde ik op een prachtige winterochtend met Jo Bos, een bevlogen wandelaar die al vijftien jaar donateur van Wandelnet is.

Jo Bos © Ernst Koningsveld
Hoe is wandelen op jouw pad gekomen?
“Niet van huis uit. Mijn ouders hadden een gemengd boerenbedrijf in Noord-Limburg en daar was geen tijd voor wandelen. Tijdens mijn studie in Wageningen ging ik met vrienden vaak wandelen, en elk jaar wel een paar keer een paar dagen ergens in Nederland of het buitenland. Natuurlijk werd dat minder toen we een jong gezin hadden en twee drukke banen. Een jaar of negen geleden las ik een stuk van prof. Erik Scherder waarin hij uitlegde wat de risico’s zijn van te weinig bewegen, vooral voor je hersenen. Sindsdien start ik elke dag met een uur wandelen; belangrijk als je een overwegend zittend beroep hebt zoals ik. Omdat ik altijd vroeg wakker ben, is dat nauwelijks een inbreuk op mijn agenda. Als een werkafspraak dat verhindert, zorg ik dat ik op een ander moment die dag ergens tenminste 5 km loop. Daarnaast wandel ik nog minstens eens per week een flinke etappe van een Lange-Afstand-Wandelpad (LAW), Streekpad of Klompenpad. Inmiddels heb ik twee derde van alle etappes van de LAW's en Streekpaden gelopen.”

Renkums Beekdal © Ernst Koningsveld
Wat voor soort wandelaar ben je?
“Mijn vrouw zegt dat ik een ‘doel-wandelaar’ ben. Mijn eerste doel is, zoals ik al zei, dagelijks in beweging blijven omdat dat goed is voor m’n lijf. Tweede is dat ik al die etappes van LAW's en Streekpaden ook echt gelopen wil hebben. Gebeurt het eens dat er op een pad een ‘gat’ valt, zeg van drie kilometer, dan plan ik een wat langere wandeling om die drie km heen, om zo ook die kilometers gelopen te hebben.” Op de vraag of hij de etappes keurig achter elkaar loopt, is hij duidelijk. “Nee, ik ga lopen waar ik nog niet eerder was. Ik houd op een kaart en in Excel bij welke stukken ik al afgelegd heb. En ik heb altijd een aantal ‘nog te wandelen-routes’ klaar liggen. Daarmee is het, in samenhang met de weersverwachting, makkelijk kiezen waar ik die dag ga lopen.
Ik loop regelmatig alleen, maar ook vaak samen met mijn vrouw, of iemand anders. Het fijne van alleen lopen is de rust, én de toevallige ontmoetingen die vaak zo verrassend zijn. Met z’n tweeën kan je tot heel goede gesprekken komen.” Dat ervaren wij deze ochtend ook op onze wandeling. Jo merkt op een gegeven moment op “Tjonge, zoals wij nu in gesprek zijn, dat heb je toch niet zomaar met iemand.” En inderdaad, ook nu blijkt dat we elkaar heel wat te vertellen hebben, en blijken er weer vele onverwachte parallellen in onze levens te zijn. Wat mooi om zo mens tot mens te zijn!
Waarom ben je donateur?
“Zoals al gezegd ben ik al minstens vijftien jaar donateur van Wandelnet. Dat is vooral omdat ik veel gebruik maak van al die informatie van Wandelnet, zoals de routes. Ik ben me bewust hoeveel werk dat moet zijn, en dat krijgt iedereen maar gewoon! Dan is het voor mij logisch dat ik daaraan een beetje bijdraag. Mijn werk maakte het, in elk geval tot nu toe, niet mogelijk om me in te zetten als vrijwilliger. Maar nu ik mijn eigen adviesbureau aan het overdragen ben en duidelijk minder ga werken, komt de tijd om ook eens te kijken of er een interessante vrijwilligerstaak voor me is.”

De Paradijsspreng © Ernst Koningsveld
Onze wandeling
We lopen op deze zonnige winterochtend in het Renkums Beekdal. Het rondje dat we lopen is een tot ruim 10 km opgerekt Rondje Beekdal (4,3 km) en voert vanaf bezoekerscentrum Renkums Beekdal langs de Molenbeek en de Oliemolenbeek met een uitstapje langs de grafheuvels van de Keijenberg en de Paradijsspreng. Bijna de hele route is onverhard. Het beekdal is natuurgebied geworden nadat de papierfabriek daar is gesloten en gesloopt; een monument herinnert nog aan die industriële periode. De route komt voor een flink deel overeen met het Hartensepad Klompenpad dat 14 km lang is.

Gestileerde papiermachine in de muur van de oude fabriek © Ernst Koningsveld
Heb je nog een wandeltip?
“Ja zeker. De Lange-Afstand-Wandelpaden langs de oost- en zuidgrenzen van ons land zijn prachtig, en die krijgen maar weinig aandacht: het Naoberpad langs de grens met Duitsland en het Grenslandpad op de grens met België. Ik kan iedereen aanraden die te lopen.“
Ben jij donateur van Wandelnet en mogen we jou benaderen voor een wandel-interview? Stuur dan een e-mail naar redacteur Ernst Koningsveld.